Tlenoterapia hiperbaryczna na ogół nie jest zalecana zdrowym osobom, chyba że istnieje konkretna potrzeba medyczna lub znajdują się w szczególnych okolicznościach. Tlenoterapię hiperbaryczną stosuje się głównie w leczeniu zatrucia tlenkiem węgla, choroby dekompresyjnej, zgorzeli gazowej,-uszkodzeń tkanek wywołanych promieniowaniem i wolno-gojących się ran; jest to procedura ściśle medyczna.
W przypadku osób zdrowych bez wyraźnych wskazań rutynowa tlenoterapia hiperbaryczna nie ma podstaw medycznych i niesie ze sobą potencjalne ryzyko. Ciśnienie wewnątrz komory hiperbarycznej jest wyższe od ciśnienia atmosferycznego. Wdychanie wysokich stężeń tlenu może spowodować uraz ciśnieniowy ucha środkowego lub zatok, objawiający się bólem ucha, szumem w uszach, a nawet perforacją błony bębenkowej. Nadmiernie wysokie ciśnienie parcjalne tlenu może również powodować toksyczność tlenu; postać neurologiczna może prowadzić do drgawek, natomiast postać płucna może powodować zapalenie i zwłóknienie płuc. Długotrwałe narażenie na wysokie stężenia tlenu może również sprzyjać powstawaniu wolnych rodników w organizmie, teoretycznie budząc obawy związane z przyspieszonym starzeniem się tkanek. Ryzyko tlenoterapii hiperbarycznej jest dodatkowo zwiększone w przypadku osób z niekontrolowanymi chorobami przebiegającymi z gorączką, niektórymi chorobami płuc, takimi jak pęcherze moczowe lub klaustrofobią. Z punktu widzenia zasobów hiperbaryczne komory tlenowe są ważnym sprzętem medycznym i powinny być traktowane priorytetowo w przypadku pacjentów z wyraźnymi potrzebami terapeutycznymi. Zajmowanie tego zasobu przez zdrowych ludzi jest nierozsądne.
